| Narrator: Şişlideki işleri epeyce uzun sürmüştü. Dönüşte Bülent Taksime giden yoldan ayrılarak arabasını Dolmabahçe ve Boğaza bakan yüksek bir bahçe duvarının önünde durdurdu. |
| Their business in Şişli took quite a while. On the way back, leaving the road to Taksim, Bülent stopped his car in front of a high garden wall that looked out over Dolmabahçe and the Bosphorus. |
| Bülent: Hadi gelin bakalım. |
| Come along. |
| Emine: Ne o. İniyor muyuz? |
| What’s the matter? Are we getting out? |
| Narrator: Emine bir şey anlamamıştı. Arabadan inerek genç adamın peşi sıra bahçenin merdivenlerini çıkmağa başladı. |
| Emine still hadn’t caught on. (Lit., hadn’t understood a thing) Getting out of the car, she began to climb the garden stairs behind the young man. |
| Bülent: Ne kadar tatlı bir hava var bu gün değil mi? |
| Isn’t the weather wonderful today? (Lit., What wonderful weather there is today, isn’t it?) |
| Emine: Evet fakat.. |
| Yes, but... |
| Bülent: Şurada oturup bir yemek yiyelim. Karnım zil çalıyor. Herhalde siz de acıktınız. |
| Let’s sit down here and have lunch. (Lit., a meal) I’m starving. (Lit., My stomach is ringing the bell.) You’re probably hungry too. |
| Emine: Ben mi? Şey.. |
| Me? Well... |
| Narrator: Gölgelik bir yerdeki boş masaya oturdular. |
| They sat down at an empty table in the shade. (Lit., in a shady place) |
| Bülent: Güzel ve sakin bir yer değil mi? Buradan hoşlanacağınızı düşündüm. |
| This is a nice, peaceful place, isn’t it? I thought you’d like it here. |
| Emine: Evet.. güzel bir yer.. |
| Yes, a nice place... |
