| Narrator: Hatice şaka yollu Emineye takılmadan edemedi. |
| Hatice couldn’t help teasing Emine a little. (Lit., couldn’t do without) |
| Hatice: Ne o? Bakıyorum onun müdafaasını yapıyorsun.. Yoksa yakışıklı patronumuz.. |
| What’s going on? (Lit., What’s that?) I see you’re defending him (now). (Lit., doing his defense) Could it be that our handsome boss... |
| Emine: Yok canım.. Nasıl böyle bir şey düşünebilirsin Hatice? |
| Of course not. How could you think such a thing, Hatice! |
| Hatice: Şaka şaka.. Seni bilmez miyim kardeşim.. Hadi biraz çabuk ol. Daha çarşıya uğrayacağız. |
| Just kidding... (Lit., a joke) Don’t I know you, dear? Come on, hurry up. (Lit., Be a little quick.) We’re still going to stop in at the market. |
| Narrator: Bir kaç gün sonra Bülent bir ara onu odasına çağırdı. |
| At one point a few days later Bülent called her to his room. |
| Bülent: Az daha unutuyordum Emine hanım. Size davetiye getirmiştim. |
| I almost forgot, Emine hanım. (Lit., A little more [and] I was forgetting.) I’ve brought you an invitation. |
| Emine: Ya.. ne davetiyesi? |
| Oh... what invitation? |
| Bülent: Kız kardeşimin. Bu hafta sonunda nişan töreni var. Peder bey sizi de davet etmem için sıkı sıkı tenbih etti. |
| My younger sister’s. Her engagement party is this weekend. My father gave me firm orders to invite you too. |
| Emine: Çok teşekkür ederim. |
| Thank you very much. |
