| Narrator: Bülentin odasından çıktıktan sonra davetiyeyi açarak okumağa başladı. |
| After leaving Bülent’s room, she opened the invitation and began to read. |
| Emine: Pazar günü.. Kâmuran beyin bir de kızı olduğunu bilmiyordum. Yalnız başıma nasıl giderim. Sonra ne kıyafet giyeceğim. |
| Sunday... I didn’t know Kâmuran bey had a daughter too. How can I go alone? (Lit., how shall I go) And besides, what outfit shall I wear? |
| Emine: Fakat gitmesem ayıp olur herhalde. Adamcağız beni hatırlayarak davetiye göndermiş. |
| But it would probably be improper if I didn’t go. The dear man thought of me and sent an invitation. (Lit., remembering me, sent) |
| Narrator: Nihayet nişan günü hazırlanıp davetiyede yazılı adrese gitti. Teşvikiyede lüks bir apartman dairesinin kapısına gelmişti. |
| Finally, on the day of the engagement, she got ready and went to the address written on the invitation. She came to the door of a luxurious apartment in Teşvikiye. |
| Emine: İçerden sesler geliyor. Çok kalabalık var herhalde. Bu basit kıyafetimle beni pek mi acaip karşılarlar acaba? |
| Sounds are coming from inside. There’s probably a big crowd. I wonder if they’ll find me very out of place in this simple outfit. (Lit., find me strange) |
| Narrator: Kapıyı resmî elbiseli bir garson açtı. |
| A uniformed waiter opened the door. |
| Emine: Kâmuran beylerin dairesi burası değil mi? |
| This is the apartment of Kâmuran bey’s family, isn’t it? |
| Waiter: Evet hanfendi. Buyrun. |
| Yes, Madame. Won’t you come in? |
