| Narrator: Bir hafta çabuk geçmiş Hakkının Almanyaya hareket günü gelmişti. Eminenin çabaları bir sonuç vermemişti. |
| One week went by quickly. The day of Hakkı’s departure for Germany had come. Emine’s efforts had not borne fruit. (Lit., had not given a result.) |
| Hakkı: Trenin kalkmasına az zaman kaldı. Istasyona kadar gelecek misin? |
| There’s not much time left before the train leaves. (Lit., Little time remained to the departure of the train.) Are you coming as far as the station? |
| Emine: Hayır, işe geç kalırım sonra. |
| No, otherwise I’ll be late for work. |
| Hakkı: Sen bilirsin. Yalnız bırak artık bu suratı. İşte gidiyorum. Bu kadar ısrar etmene ne sebep var? |
| Have it your way. (Lit., You know.) But stop making such a face. (Lit., Only leave now this face.) Look, I’m going (now). Why are you so persistent? (Lit., What reason is there for your insisting so much?) |
| Emine: Bir çok sebep var ama sen bunları anlamıyorsun, hiç bir zaman da anlayamıyacaksın. |
| There are lots of reasons, but you don’t understand them. You’ll never be able to understand them anyway. |
| Hakkı: Yeter bu tatsız konuşmalar.. Merak etme ilerde herşey düzelecek. |
| That’s enough of these unpleasant remarks. Don’t worry, in the future everything will straighten out. |
| Emine: Ne kadar iyimsersin. Ben de senin gibi düşünebilmeyi çok isterdim. |
| How optimistic you are! I really wish I could think like you. |
| Emine: Hatanı belki bir gün anlayacaksın Hakkı. Ama o zaman çok geç olacak. |
| Maybe one day you’ll understand your mistake, Hakkı. But then it’ll be too late. |
