| Emine: Ne dediniz? Ne söylediğinizin farkında mısınız? |
| What did you say? Do you realize what you (just) said? (Lit., Are you in the awareness of what you have said?) |
| Bülent: Elbette. Görüyorsunuz ki sarhoş falan değilim. |
| Certainly. You see that I’m not drunk or anything. |
| Emine: N’olur (= Ne olur) benimle alay etmeyin. Yeter artık. |
| Please don’t make fun of me. You’ve really gone too far. (Lit., That’s enough now.) |
| Bülent: Hayır bana inanın. Sizi ilk gördüm andan beri seviyorum. |
| No, believe me. I’ve loved you from the moment I first saw you. |
| Bülent: Benimle evlenir misiniz? Cevap verin. |
| Will you marry me? Answer (me). |
| Emine: Beni şaşırtıyorsunuz. Buna hemen bir cevap vermem kolay değil.. |
| You’ve caught me off guard. It isn’t easy for me to answer right away. (Lit., my answering this) |
| Emine: Ben iki çocuklu dul bir kadınım. Sonra.. |
| I’m a widow with two children. And furthermore... |
| Bülent: Hiç biri mühim değil bunların. Ben sizi seviyorum ve sizinle evlenmek istiyorum. |
| None of those things are important. I love you and I want to marry you. |
