| Narrator: Gece yarısıydı. Emine su içmek için yatağından kalkıp mutfağa gitmişti. Tam bardağı ağzına götürmüştü ki.. |
| It was midnight. Emine had gone to the kitchen to get a drink of water. She had just brought the glass to her mouth when... |
| Doorbell: Zııırrn.. |
| Riiing... |
| Emine: Kapı çalıyor. |
| The doorbell is ringing. (Lit., The door is ringing.) |
| Narrator: Elinde tuttuğu bardak parmaklarının arasından kaydı. Yere düşüp parçalandı. |
| The glass she was holding in her hand slipped through her fingers. It fell to the floor and shattered. |
| Glass: Şırraak. |
| Crash! |
| Narrator: Bir an hareketsiz kaldı. Kapının zili ikinci defa kulaklarında çınlıyordu. |
| For a moment she remained motionless. The doorbell rang in her ears a second time. |
| Doorbell: Zııırrnn.. |
| Riiing... |
| Emine: Tanrım. Sen bana cesaret ver. |
| Dear God, give me courage. (Lit., My God. You, give me courage.) |
| Narrator: Sonra kendisini toparlayarak kapıya doğru yöneldi. |
| Then she pulled herself together and made for the door. |
| Emine: Kim o? |
| Who is it? |
| Voice: Benim ben.. Aç kapıyı. |
| It’s me, me. Open the door. |
